secundair onderwijs

18/04/2017

 “Ik kan de pijn controleren. Het is bijna voorbij. Nog 5 dagen. 5 ... Mensen zijn zombies, ze zoeken naar aanvaarding. Ze zijn blind en dom. 

Tijd om vrij te zijn, tijd om graag te zien.”

Dylan Klebold, Columbine High School

 

Op een dag gelijk een ander plegen twee achttienjarigen een vreselijke aanslag. Twee meisjes. Gewone jonge meiden. Onbegrijpelijk. Iedereen zegt in koor: het is onbegrijpelijk. Maar is dat ook zo? Of is dat enkel het afschuiven van verantwoordelijkheid? Wat we niet begrijpen, kunnen we ook niet tegenhouden, toch? Als we de klok uur per uur, seconde per seconde terugdraaien, als we in hun hoofd proberen kruipen, kunnen we dan zien waar het anders had kunnen lopen? 

CEL is een voorstelling over de extremiteit der ideeën, geworteld in bestaande verhalen van radicalisering (ALF, RAF, Columbine High School Shootings, …). Hoever kan je denken? Wanneer ben je ‘te ver’ en is dat niet een kwestie van perspectief? Wanneer doe je genoeg voor dat waar je in gelooft? Wanneer te veel? CEL is een poging om het onbegrijpelijke te begrijpen, zonder te oordelen, noch goed te praten.


tgvagevuur.be

CREDITS

Spel: Saskia Verstiggel & Debbie Crommelinck
Muziek: Elisabeth De Loore
Dramaturgie: Peter Spaepen
Tekst & Regie: Koen Boesman
Vormgeving: Annelies Bruneel