We staan op de drempel van een nieuw tijdperk. Het oude gaat vernietigd worden en niemand weet wat er voor in de plaats komt. Een verlammend gevoel van machteloosheid doet de moed in de schoenen zinken. Maar ondertussen leven onze individuele levens zich uit. We maken carrière. En hebben kinderen. Die moeten naar school en kunnen niet mee. Ze blijken ADHD te hebben, autisme, hoogbegaafdheid, of… whatever. Ook in onze individuele levens voelen we het onbehagen. De ene wil verder met de evolutie, de andere wil terug naar een goede oude tijd. En de geschiedenis? Zij raast voort. 

In de theatervoorstelling Moeder Theresa was razend! staan vier individuen op de drempel. En dat is verschrikkelijk ambetant, hilarisch en ontroerend.