Niels Boutsen, beter bekend onder de artiestennaam Stoomboot, werkte twee jaar lang als muzikant in begeleidingscentrum De Rotonda, een opvang- en begeleidingscentrum voor tienermeisjes in Leuven. Hij spoelde er onvoorbereid aan. Zonder voorkennis, ervaring of opleiding. Hij is geen psycholoog, geen jeugdrechter, geen begeleider, maar gewoon, net zoals iedereen in de jeugdhulp, een mens. Een mens die piano wilde leren spelen. 

Net daarom waren de bewoonsters van De Rotonda bereid om Niels te vertrouwen. Ze schoven naast Niels aan achter de piano en schreven samen met hem liedjes. Over banale dingen, over hun leven in het centrum, maar ook over de situaties die ervoor zorgden dat ze de jeugdhulp nodig hadden.

'Was ik maar een muis' is een pakkende voorstelling waarin Niels die liedjes brengt en de verhalen vertelt die hij hoorde toen hij elke woensdag achter de piano zat in De Rotonda. De voorstelling nodigt uit om de jeugdhulp te zien door zijn bril en mee te beleven hoe zijn kijk op de wereld veranderde door zijn interacties met de bewoonsters. Hij oordeelt of veroordeelt niet – hij beschrijft. En dankzij die open blik worden taboes doorbroken en krijg je een eerlijke blik in de al te vaak gesloten wereld van de jeugdhulp.

Het debat De jeugdhulp verdient een gesprek. Na elke voorstelling volgt er een debat met een moderator, het publiek, Niels en figuren uit de lokale jeugdhulp. Vragen mogen tijdens de voorstelling opborrelen, maar kunnen ook op voorhand ingestuurd worden naar muis@stoomboot.be. Vragen worden sowieso behandeld door de moderatoren van dienst (Joris Hessels, Jan Hautekiet of Annelies Moons).